• Van pupil, trainer tot en met bestuurder

    Wim van Essen, veelzijdig en betrokken lid van Flevo Boys

    Als jochie leerde Wim van Essen voetballen op de veldjes in en bij de Stieltjesstraat. Als pupil werd hij lid van Flevo Boys. Wim had talent en als 18-jarige verdediger debuteerde hij in het eerste, samen met zijn vrienden en leeftijdsgenoten Gerrit de Jonge, Bram Hoving en Arie van der Wal. Het was de tijd van lange haren, snorretjes en baarden. Wim werd later een Johan Neeskens-achtige middenvelder en speelde zo’n vijftien jaar in Flevo Boys 1.

    De man van de sliding

    Een bijzondere kwaliteit van Wim was de sliding. Het was de tijd van lekker ruikend gras. Van kunstgras had niemand nog gehoord. Als het veld nat was, gleed Wim meters lang door. Hij vond dat heerlijk. Zijn tegenstander wat minder, zeker als die niet op tijd was opgesprongen.

    In de kleedkamer was Wim de man van de voetbalhumor. Bekertjes met ijskoud water gingen over de geslachtsdelen van teamgenoten. Bij een ander werd extra shampoo op zijn hoofd gespoten, waarna deze eindeloos zijn haar moest uitwassen.

    Favoriet van de supporters

    Wim was een van de favorieten van de supporters. Aardige jongen buiten het veld, bikkelhard, en soms gemeen, tussen de lijnen. Dat zag het publiek graag. Voor zijn medespelers stond Wim op het veld ook altijd klaar. Tegenstanders die te hard een medespeler hadden aangepakt, kregen te maken met wildzwaaiende ellebogen, of tackles op schouderhoogte. Wim was, in een tijd dat voetbal veel fysieker was dan tegenwoordig, een snoeiharde speler. Maar na afloop was het weer een en al gezelligheid. Met zichtbaar plezier vertelde Wim dan, met een biertje en sjekkie in zijn hand - vrijwel iedereen rookte in die tijd - over zijn akkefietjes met zijn directe tegenstanders. Met Harm van den Belt, de technisch vaardige centrale van Genemuiden, had middenvelder Wim altijd mot. Na afloop moesten ze erom lachen.

    Mooie wreeftrap

    Wim was niet alleen de man van keiharde duels, maar ook gezegend met een mooie wreeftrap. Als hij scoorde, dan was het meestal met een prachtig schot van grote afstand.

    Wim was fysiek ijzersterk. Doordeweeks sportte hij de gehele week tijdens zijn opleiding aan het CIOS in Overveen. Zaterdags liep hij de plaggen uit het veld voor zijn teamgenoten. Wim werd nooit moe. Zijn kwaliteiten vielen ook op bij SC Heerenveen. Wim mocht samen met keeper Wim Lenderink een testwedstrijd spelen in Heerenveen, nog in het oude stadion. Wim en Wim reden daar samen heen, in de lelijke eend van de CIOS-student. Ze konden beiden een contract tekenen, maar gingen daar niet op in. Het is niet bekend waarom dit niet doorging. Waarschijnlijk wilden ze hun studie afmaken.

    Hersteltrainer

    Na zijn periode in het eerste bleef Wim betrokken bij onze mooie club. Zijn drie zonen, Paul, Peter en René, gingen allemaal op voetbal. Bij Flevo Boys uiteraard. Wim was er bij als leider en trainer.

    Daarna was het nog lang niet gedaan met zijn inspanningen voor Flevo Boys. Wim werd ook jeugdtrainer van selectieteams en hersteltrainer in de staf van het eerste.

    Als hersteltrainer gaf hij vorm aan de leegte tussen een geblesseerde speler die uitbehandeld was bij de fysiotherapeut en verzorger en het moment van aansluiten bij de groep. Wim werd, met zijn CIOS-achtergrond en praktijkervaring, de schakel tussen de trainers en de medische staf. In nauw overleg werd de van een blessure terugkomende speler vakkundig ‘opgetraind’ naar het niveau van de selectie.

    De periode met Wiljan Mossing Holsteyn als hoofdtrainer en kameraad Gerrit de Jonge als keeperstrainer (ze kenden elkaar al als pupil) was heel mooi. Met de bekerwinst op Urk en de promotie naar de vierde divisie als hoogtepunten.

    Business Club Flevo Boys

    Wim was een man die niet kon stilzitten. Hij bleef actief als recreatieve sporter. En na zijn pensionering als docent en leerlingenbegeleider bleef hij parttime werken, terwijl hij voor Flevo Boys de functie op zich nam als voorzitter van de BCF. In het bestuur van de BCF herinneren ze zich Wim als een fijn en positief mens.

    Wim hield van gezelligheid, van het omgaan met mensen. Hij was in de businessclub vooral een gastheer. Die jas paste hem perfect, want Wim was een man van de relaties. Hij kende honderden mensen in en rond de club. En vrijwel iedereen in de lokale en regionale voetbalwereld kende Wim van Essen. Zijn overlijden op zondag 22 februari, op 70-jarige leeftijd, is een groot verlies voor zijn familie en vrienden en voor Flevo Boys.

    Huib van der Wal