• Foto: De redactie van het jubileumboek veertig jaar Flevo Boys. V.l.n.r: Anton van Gerner, Harry de Ridder, Hans van den Brink, Ben Vinke en Huib van der Wal.

    Sociaal, betrokken, aimabel

    Tot verrassing van velen bij Flevo Boys verhuist oud-voorzitter en erelid Ben Vinke (80) met zijn vrouw Rita eind september van Emmeloord naar Ruurlo. Ze willen dichter bij hun zonen Corné en Bernd zitten, die met hun gezin in Ruurlo en Enschede wonen. Mede met het oog op eventuele toekomstige mantelzorg. Daarbij is de Achterhoek natuurlijk prachtig. Maar Emmeloord verlaten doet Ben pijn. Hij laat veel vrienden en kennissen achter. Zeker bij Flevo Boys, waar hij in de jaren zeventig zijn entree maakte en waar hij zeer gezien is. Ben Vinke is in drie woorden te karakteriseren: sociaal, betrokken, aimabel. 

    Docent Nederlands

    Ben: ‘Ik had in 1973 een baan gekregen als docent Nederlands op de CSG, nu Emelwerda College. Voetballen deed ik mijn jeugd bij Go Ahead Kampen. Ik was in de standaardteams een heel bescheiden linksbinnen, die er wel goed in was om linksbuiten Jan van Keulen de diepte in te sturen. Die kon hard lopen. Hij haalde nog het eerste. Ik stopte met voetballen na mijn periode in de jeugd. In Emmeloord werd ik pas actief voor Flevo Boys toen Corné op achtjarige leeftijd ging voetballen.’

    Bestuur Flevo Boys

    Ben laat zich verder nog niet veel zien in de club. Totdat in 1983 in het bestuur van Flevo Boys tweede voorzitter Dirk Albada aangeeft met dit vrijwilligerswerk te stoppen. Secretaris Evert Uitslag, een collega van Ben, vraagt de geboren Kampenaar of hij deze taak wil overnemen. ‘Ik ging in gesprek met onder anderen voorzitter Douwe Meindertsma en penningmeester Marten Stoker, fijne mensen die zeer veel voor de club hebben betekend. Ik volgde Albada op en vier jaar later, in 1987, Douwe Meindertsma als voorzitter. We waren toen met 500 leden een kleine club in de top van amateurvoetbal.’

    Ben is negen jaar lang een voorzitter met oog voor de hele vereniging, die vooral goede verhoudingen in de club belangrijk vindt. ‘’s Morgens keek ik vaak bij de pupillen. ’s Middags bij het eerste. En ik dronk zaterdagmorgen graag koffie met de mannen van de accommodatiecommissie. Ik vind het zo geweldig wat zij allemaal voor de club deden en nog steeds doen!’

    Als Ben terugkijkt op zijn lange periode Flevo Boys, overheerst een fijn gevoel. ‘Flevo Boys is een prettige vereniging, waar relatief weinig conflicten en incidenten zijn. In vijftig jaar thuiswedstrijden van het eerste is er misschien drie keer iets vervelends gebeurd. Bestuurders van clubs die ons bezochten gaven vaak aan dat Flevo Boys een fijne club was. En ook bij de KNVB, waar ik eveneens een lange periode bestuurslid ben geweest, stonden we er als club goed op.’

    Hoogtepunten

    Hoogtepunten voor Ben zijn vooral de vele fijne relaties die hij in de club had en heeft. Sportieve hoogtepunten zijn de gewonnen beslissingswedstrijd tegen GoAhead Kampen in Genemuiden: 5-1 winst, na een 0-1 achterstand, waarmee degradatie werd voorkomen. Mede dankzij een uitblinkende Henk Buimer. ‘Een andere beslissingswedstrijd was die tegen Angelslo, in Drachten, op Paaszaterdag. Zeven minuten voor tijd ging de spits van de tegenstander bij een 0-0-stand alleen op onze doelman Wim Lenderink af. Hij miste. De maandag erop moesten we weer spelen. Verzorger Henk Scholten was de hele zondag in de weer om de spelers te masseren. Paasmaandag wonnen we met 2-0, waardoor we niet degradeerden. Die euforie en saamhorigheid die er daarna dan zijn vergeet je nooit weer.’

    Ben vindt het ook belangrijk om te vermelden dat er met zo veel clubs en besturen goede verhoudingen waren. Zeker met SV Urk. ‘Wij konden heel goed overweg met voorzitters als Dirk Bakker, Dirk Visser, Jan Brouwer en Gerrit Meun. Ook na onze periode als bestuurders waren mijn kameraad Hans van den Brink en ik altijd welkom in de bestuurskamer van SVU Heel fijn.’

    Dieptepunten

    Als Ben gevraagd wordt naar dieptepunten, komen we niet uit bij nederlagen of degradaties, maar bij conflicten tussen mensen. ‘Ik vond het altijd naar als er conflicten waren tussen vrijwilligers, of tussen trainers en spelers. Dan werd er wel eens naar ons als bestuur gekeken. Maar wij wilden op voetbaltechnisch gebied afstand houden. Wij waren op dat terrein geen specialisten.’

    ‘Heel vervelend vond ik bijvoorbeeld dat we afscheid moesten nemen van hoofdtrainer Jan Derk Brandsma. Een fijne man, eigenlijk te aardig. Het klikte niet met de spelersgroep. Hij stapte zelf op. Ondanks een nieuwe trainer degradeerden we overigens dat jaar wel. Ik ben met collega-bestuursleden Leen Zwemer en Hans van den Brink nog bij hem thuis geweest om afscheid te nemen. Hij had voor ons allemaal een doos sigaren gekocht. Tja, we rookten toen allemaal in de bestuurskamer regelmatig een sigaar. Zo ging dat toen.’

    Na zijn periode als voorzitter pakt Ben bij Flevo Boys nog diverse andere vrijwilligersklussen op. Zoals die van vertrouwenspersoon, bestuurslid PR-zaken, redacteur van het jubileumboek veertig jaar Flevo Boys en de laatste jaren ook als dauwtrapper (‘veldherstellers’ op de maandagmorgen). Terwijl hij altijd beschikbaar is geweest als adviseur van bestuursleden.

    En zo groeien de herinneringen en wordt de toekomst kleiner. Ben wil in de komende jaren Corné helpen op Recreatiepark De Meibeek, dat zijn zoon in 2025 heeft gekocht. In Enschede voetballen twee kleinzonen bij Rigtersbleek. Ook daar zal hij regelmatig langs het veld staan. Zijn rondje langs het veld als het eerste van Flevo Boys thuis speelt, de gesprekjes met de vele bekenden; dat zullen we hem niet meer zien doen. ‘Ik zal dat zeker missen’, zegt Ben volmondig. En Flevo Boys zal hem missen.

    Tekst: Huib van der Wal